بازگشت به لیست

روان درمانی

استفاده از روان درمانی پویشی در اضطراب اجتماعی

تاریخ : 14 ژوئن 2021

اضطراب اجتماعی به معنی ترس آشکار و مستمر از موقعیت های اجتماعی یا عملکردی است که ممکن است موجب شرمندگی شود.موقعیت هایی که افراد مبتلا، از آن اجتناب می کنند می تواند جلسه ملاقات، شرکت در برنامه های اجتماعی و مهمانی ها و یا معرفی شدن به غریبه ها باشدمیزان شیوع این اختلال در ایران در بین  افراد ۱۸ تا ۲۴ ساله در حدود ۱ درصد و برای سنین ۲۵ تا ۴۰ سال در حدود ۹ درصد گزارش شده است.. برخلاف آنچه تصور می شود تحقیقات مختلف نشان داده اند که افراد مبتلا به هراس اجتماعی، علی رغم پایین
بودند سطح کلی ارتباطاتشان نسبت به افراد بهنجار، تفاوتی در مهارت های ویژه ارتباطی ندارندافراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی از اعتماد به نفس کمی در برقراری ارتباط با دیگران در تفاوت با افراد سالم برخوردارند. این امر باعث اجتناب فرد از برخی موقعیت های اضطراب آور می گردد. از مهم ترین عواملی
که فرد را وادار می کند که به گونه ای موثر عمل نماید و در کارهایش جدیت و پشتکار داشته باشد، عزت نفس است. فردی که از عزت نفس پایین تری برخوردار است به آسانی از اهداف خود چشم پوشی کرده و بسیار آسان تر در جهتی که دیگران برای او بر می گزینند پا می گذارد.یکی از درمان هایی که در زمینه اختلال های مختلف می تواند موثر واقع گردد روان پویشی متمرکز   کوتاه مدت است.این درمان بر پایه تکنیک بازگشایی ناهشیار   در طی یک جلسه مصاحبه منفرد قرار دارد و نشان داده شده بر طیف وسیعی از بیماران که از گستره ای از اختلال های نشانه ای، اختلال های منش و ساختار منش شکننده بیماران موثر است.از آنجا که روان پویشی کوتاه مدت برگرفته از سنت روان تحلیل گری فروید است، به گذشته فرد، روابط خانوادگی، رابطه مادر-فرزند درشخصیت فرد می پردازد، بر این عقیده استوار است که شخصیت فرد در بزرگسالی در کودکی شکل گرفته می شودروان پویشی کوتاه مدت از طریق تمرکز بر دفاع ها، انتقال های بیمار و هدایت آنها به سمت بازگشایی ناهشیار، بر روابط بیمار در حال و گذشته متمرکز می شود و قادر است که روابط افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی را بهبود بخشد. بیمار مبتلا به اضطراب اجتماعی به دلیل شکست های قبلی در نزدیکی هیجانی و ناتوانی در بیان خواسته ها و خود ابرازی بعد از گذشت مراحل اولیه درمان قادر است خشم ها، خواسته ها، تجربه روابط صمیمی با دیگران را تجربه کند و این تجارب را در زندگی روزمره خود به کار گیرد.ISTDPبا تمرکز بر دفاع های بیمار که جلوگیری از لمس احساسات واقعی و همچنین نزدیکی هیجانی به دلیل تجارب ناکام کننده گذشته بوده است، بیمار را تشویق به لمس احساس واقعی خود می کند. به نظر می رسد زمانی که احساسات واقعی بیمار در مورد گذشته، حال و همچنین در مورد درمانگر به راحتی بیان شود بیمار قادر خواهد بود عوامل ناهشیار و همچنین دلایل شکل
گیری رفتار و احساس خود را پیدا کند و این شروع حرکت برای لمس تجارب و احساسات اصیل تر در دنیای واقعی است. گرچه بالا رفتن خودشناسی و افزایش سطح عزت نفس نیز می تواند به کاهش علائم اضطراب بیانجامد ولی نهایتا تغییر دیدگاه بیمار نسبت به خود و روابط خود است که نتیجه ی تغییر نهایی است. در آخر با توجه به نقش اصلی عزت نفس )بالا یا پایین بودن( در اختلال اضطراب اجتماعی، زمانی که سطح عزت نفس افراد بالا رود نشانه های اختلال اضطراب اجتماعی و شدت آن نشانه ها کاهش می یابد.
 |منبع :رویش روان شناسی، سال پنجم، شماره ۳، شماره پیاپی ۱۶ ، پاییز ۱۳۹۵ :امید قائدی

 

  • خدمات درمانی، توانمندسازی عصبی شناختی، توانبخشی عصبی
  • اینستاگرام موسسه کاردرمانی رشد به مدیریت دکتر ربوبی
  • مقالات عمومی و تخصصی، آموزش، آشنایی با درمان، تشخیص و ...